چندی پیش دو چشم تازه دیدم

لبخند زدم

ارام نفس کشیدم و خو گرفتم

امروز شکستم و فهمیدم که او تویی

بار قبل یک سال گول کشید تا باز شناسمت

بار قبل هفت ماه

....

کاش بار بعد در نگاه اول بشناسمت...

من چرا از ریسمان سیاه وسفید نمی ترسم؟!؟

مثل دختر کبریت فروش

زیر برف

گوشه خیابان خلوت

مینشینم و دانه دانه تمام سیگارهایم را میکشم

و در دود همه آنها

تورا میبینم.

 

 

 How can I be lost 

...If Ive got nowhere to go

 

 

 

نمیدانم..
شاید زمین گرد نیست
شاید جاذبه وجود ندارد
شاید دو ضرب در دو چهار نمیشود
اما تو خوبی.

نمیدانم

زمین خیلی بزرگ است

یا من خیلی کوچک

هرچه میگردم

خودم را پیدا نمیکنم...

در کهکشان راه شیری حدود 50 میلیارد سیاره وجود دارد و حدود ۳۰۰ میلیارد ستاره...

که نزدیکترین اونها با زمین ۱۰.۵ سال نوری فاصله داره . یعنی اگر این ستاره امروز بمیره ما ۱۰.۵ سال بعد مرگش رو میبینیم!!

و همه اینها در حالیست که ما فقط میتونیم ۴٪ اسمان رو ببینیم.

توی این ۴٪ شناخته شده دنیا "من" با اغراق یک نقطه ام که برای یک لحظه روی این کره ۴.۶ میلیارد ساله ظاهر و بعد برای همیشه ناپدید میشه.

به نظرم این معنی خیلی چیزارو عوض میکنه...

نمی دونم...ولی به نظر یه لحظه مسخره میاد که مثلا دو نفر دارن تو خیابان باهم دعوا میکنن...!؟!

---

پ.ن:هفته پیش رفتم رصد... لوکیدا رو دیدم!

با من بمان

بگذار دو نفر

از تعداد ادم های تنهای زمین کم شود

شاید اینطور بتوانیم

تعادل را به زمین برگردانیم.

زندگي ام را از ابتدا ورق ميزنم

تو در تمام خاطره ها هستي

ما چه بي قاعده بهم دل بستيم و

چه بي پروا در هم حل شديم

از اين تصوير زيبا چشم برمي دارم و

مبهم تورا ميبینم

ما چه زشتيم...

به موجود ناقص الخلقه درونم مينگرم

ما بزرگ شديم

عشقمان نه..

بايد سقطش ميكرديم..

من یک ایینه ام...
یک ایینه ی کروی
و هرچه در من بگذاری
بینهایت بار درونم تکرار میشود
و با تکرار گرمای نگاهت
من همیشه تابستانم.

در خواب ميبينم كه مارها گردنم را بين ارواره هايشان ميگيرند و زمان متوقف ميشود.

نه ميكشندم و نه رهايم ميكنند،گويي از من ميخواهند همانطور زندگي كنم.

 با نيشي روي شاهرگم براي هميشه...

انگلیسی حرف زدن رو دوست دارم
باعث میشه حتی به حرف های عادی که میزنم فکر کنم
باعث میشه به این فکر کنم که این منم که دارم این حرفها رو میزنم
فارسی اینطور نیست.
دیروز به کسی که منتظر بود توضیح بدم چرا دیر رسیدم گفتم:یه مشکلی پیش اومد.
در صورتی که باید میگفتم:
I got myself into trouble:من برای خوذم مشکل درست کردم!
یا وقتی میگم فلان اتفاق افتاد و پام شکست باید بگم:
I broke my leg: من پام رو شکستم!
اینطوری نمیتونم در مقابل یه چهره متعجب شونه هام رو بالا بندازم و بگم نظرم عوض شد.
و اونو رها گنم تا ساعت ها باخودش فکر کنه چی شد؟چه عامل خارجی باعث شد نظرش عوض شه؟
باید بگم:
I changed my mind: من نظرم رو عوض کردم
و این I اول جمله خیلی مهمه.که هر اتفاقی بیفته مسئولش منم.
و گاهی وقتی میشینم و به گلایه های یک نفر از زندگیش گوش میکنم با خودم میگم کاش میدونستی باید اول تمام جملاتت یک I بگذاری!
هر چند خودم گاهی خیلی سخت میتونم این I رو بپذیرم...

باشه،من كوتاه ميام

ديگه سعي نميكنم دروغ هات رو باور كنم

اين تلاش فايده اي نداره

يا تو دروغ گوي ماهري نيستي

يا من ارزش يك دروغ خوب رو ندارم

منهم ديگه اصراري براي راست گفتن ندارم

هيچ وقت فكر نميكردم بشه با واقعيت كسي رو اينطور بازي داد...

وقتی بحث اتم در میان باشد, زبان را فقط به آن صورت می توان به کار برد که در شعر به کار می رود.

شاعر نیز نمی خواهد وقایع را دقیق بیان کند؛

بلکه می خواهد در ذهن شنونده تصاویری تولید و ارتباط ذهنی برقرار کند.

" نیلز بور"

زندگي بي رحم است آرام خاطرم!

تو ميروي و

منهم تركت ميكنم!

و بالاخره روزي قلب هم را هم ترك ميكنيم

ذهن هم را روزي...

و ياد هم را...

و روزها و شبهاي خوب ديگري را تجربه ميكنيم بي هم...

ميخنديم و نفس عميق ميكشيم،

روزهايي كه بايد بي تو تلخ ميشد.

شبهاييهايي كه بايد بي ستاره سردت ميشد

كاش لااقل درد نبودنم اينطور بي رحمانه تركت نميكرد،

كاش لا اقل درد نبودنت...

وقتي قراره يه مدت ازش دور شي روزا بلند ميشه و همه چيز شبيه دلتنگي...

ولي كم كم ميبيني كه ميشه بدون اون هم زندگي كرد,خنديد...حتي خيلي وقت ها فراموشش كرد.

اين فكر بهت ارامش ميده.ترجيح ميدي به اين ارامش بچسبي و از خودت برونيش تا دوباره بي تابي كني...

تا وقتي كه دوباره دنيا زمينت ميزنه و تنهايي همه كست ميشه اونوقت دنبال ارامشي ميگردي كه...

همچون یکی از قمرهای بیشمار مشتری

سالهاست به دورت می گردم

و جاذبه ات

مرا

سالی دو میلیمتر نزدیکتر میکند

به تو

ای ستاره خاموش...

به کجا خیره مانده ای؟

پ.ن:میدونم مشتری فقط ۶۳ تا قمر داره!

گویینت پلترو توی فیلم سیلویا میگه:
‘If you fear something, long enough & hard enough it’ll happen’
‘اگر مدت زمان کافی و به اندازه کافی از چیزی بترسی اتفاق می افته’
و گاهی همین جمله به اندازه کافی ترسناک میشه...!؟
وقتی انگشتای سرد ترس چشمات رو میبنده و فقط وقتی به خودت میای که میگی:
همیشه میترسیدم اینطوری بشه...
.It doesn’t matter how deep you bury your fears … it will finds its way out
You have got to face them.

 شنیده ام:

یک هفته  تمام  باران می باریده.گاهی رگبار,گاهی نم نم...اما بند نیامده.

یک هفته تمام از ماه و ستاره اثری در اسمان نبوده.

وقتی بعد از یک هفته ابرها از اسمون شهر ما دل کندند وخواستن اسمون دیگه ای رو ابری کنن من به دنیا امدم.

حالا سالهاست که خیسم...

فکر کنم من خونه خوبی براشون بودم که هیچ وقت ترکم نکردن...

گاهی دلم

به اندازه غاری که ادم هایش

به جای دیگری کوچ کرده اند

میگیرد

و تنهایی

مثل مورچه ای روی دستم راه میرود

گاهی دلم گلی میشود

که زنبوری در ان مرده است

سردرگمیهای زنی را دارم حالا

که شویش را کشته باشند

مردانی با ابروهای پهن

سردرگمی های زنی را دارم

درختان مجاور پیرند

و هیچ کفشی اشاره ای به حرکت نیست

در برف

کلاغی که مرده بود

کفش من بود؟

"غلام رضا بروسان"                                                                   

 در تب میسوزم

دست بر پیشانیم میگذاری

احساسش نمیکنم...

دلداریم میدهی

به چشمهایت نگاه میکنم

صدایت را نمیشنوم

لبهایت بی صدا تکان میخورند...   

سرم سنگین است

بیماریت مسری بود

بیتفاوتی سختی خورده ام.

تنهایی سرنوشت مختوم انسانهاست...
چون دوست داشتن سختر از حد تحملشونه.

ظهر بود
روی پل ایستاده بودیم
سایه ام به پایت افتاده بود که نروی
دستهایم فرو میریخت
چشمانم فریاد میزد
من سکوت میکردم..
شعله ور رهایم کردی
اسفالت سوخت و پاهای مرده ام را دفن کرد
نزدیک غروب
سایه ام از پل سقوط کرد
همان چند ساعت را بی تو دوام اورد
من سکوت کردم..

...

فکر می کنم

اسمان نزدیک باشد

که هنوز دختری لبخند میزند

و رویاهایش را ابی مینویسد

من نمی توانم جای خالی ستاره ها را نادیده بگیرم

گمان میکنم تو

انسوی ابهام خنده ها ایستاده ای

و برای بیقراری من دست تکان میدهی

تصمیم گرفتم به دنیای کاغذهای شیشه ای برگردم

شاید بتونم خودم رو از روی اثر انگشتانم روی صفحه کلید بشناسم

و اجازه بدهم کلمات برایم خط افق بکشند

شاید بازهم این دنیا و تنهایی و غریبگیه آدمهاش آرومم کنه...

 

بازی از پایان آغاز شد

و برندگان باختند ان چه را در کف داشتند

بازنده,برده هایش را شمرد.

                               ما تاس سرنوشت همشان بودیم.